تبلیغات
سه راه شهادت - «شطّ گیر»
سه راه شهادت
شهادت نردبام آسمان بود!
چهارشنبه هجدهم خرداد 1390 :: نویسنده : رها عرفان

چه زیبا دیدگانم اشک می ریزند

                                   در این آیینۀ صد رنگ .

               و از مجزور چشمان تو در محراب ابرویت

                                   عجب رنگین کمان های قشنگی در نگاه من می آمیزند !

تو مثل نور مشهوری

          تو در عینی که در نزدیکی ذهن منی ، دوری !

                        تو یک منظومۀ شمسی پر از اوزان نورانی ؛

                                        تو مثل شعر منثوری !

چقدر از حجم اندوه تو می ترسم

چقدر از شطّ گیری خروشانت

                 و مثل برّه ای از شانۀ کوه تو می ترسم .

به قدری دوستت دارم

        که در اوج نمازم لانۀ شاهین شبگرد قنوت توست

       خمم از حسرتت امّا ..

                         لبم مهر سکوت توست .

       و مثل کودکان تشنه لب در ظهر تابستان

                                         نگاه حسرتم بر شاخه های توت توست !

من ار مهر تو کین خوردم

                   و از زلف تو چین خوردم

                                 و از آن موقعی که پا نهادم در ره عشقت زمین خوردم !

چه شیرینم ز شوق اشتیاق تو !

                           شدم بلبل ؛

                           شدم مثل قناری قاری غربت ؛

                           شدم یک واژۀ خونین ؛

                           شدم یک آه سرگردان ؛

                           شدم مطرود عالم در میان جاده های گنگ و بی پایان !

                                                            به وصل بی کسی گویی رسیدم از فراق تو .

چرا بعضی برای عشق دل هاشان نمی لرزد ؟

چرا بعضی نمی دانند

             که این دنیا به تار موی یک عاشق نمی ارزد!

چرا بعضی تمام فکرشان ذکر است ؛

                  و در آن ذکر هم یاد خدا خالی است !

                             و گویی میوۀ اخلاصشان کالی است !

چرا شغل شریف و رایج این عصر ، رجّالی ست ؟

چرا در اقتصاد راکد اخساس این مکّاره بازاران

                                       صداقت نیز دلّالی است ؟!

بیا از زردی روی شقایق منفعل باشیم .

بیا از غربت آواز ،

بیا از دست های التماس عشق ،

بیا از روی دلداران خجل باشیم !

در این دوران دوری ؛ عهد خاموش شکستن ها ؛

در این دل مرده دور دل بریدن ها و بستن ها ؛

در این شهر شقایق کش ؛

-          که من یک عمر با آواز خونین چکاوک زندگی کردم –

                                             ندیدم خواب شیرینی به چشم خسته و فرهاد .

                                             ندیدم مرد میدانی ، بساط پهلوانی پهن

                                                  ندیدم کفش یک کاشف

                                                  ندیدم بر در غار خدا نعلین یک عارف

                                                  ندیدم شیشۀ یک دل

                                                                  که بشکسته است با صد سنگ .

                                                  ندیدم پاک بازی پاک .

                                                  ندیدم عاشقی یک رنگ ؛

                                                              و حتّی بوریای بی ریائی نیز دارد چنبر نیرنگ !

بیا قدری به رنج واژه های خود بیانیشیم

         به یاد لاله ها باشیم وقتی شعر می گوییم .

                  و یاد مردم سرخ جنوب شعر خود باشیم  .

                  و یاد کودکی باشیم ،

                               که مثل حسرت فرهاد ، شیرینی فروشی را تماشا کرد !

                                       و مثل دانه از رؤیای سال قحطی گنجشک ها رد شد .

بیا وقتی برای عشق حورا می کشد احساس ،

                 به روی اجتماع بغض حسرت گاز اسک آور بیندازیم !

بیا با خود بیاندیشیم :

                              اگر روزی تمام جاده های عشق را بستند ،

                              اگر یک سال چندین فصل برف بی کسی بارید ،

                              اگر یخ زد تمام واژه های مهربان ما ،

                              اگر یک روز نرگس از کنار چشمه غیبش زد ،

                              اگر یک شب شقایق مرد ،

                                                   تکلیف شهادت چیست ؟!

                                                                         ومن احساس سزخی می کنم چندیست .

                                                    و من از چند شب پیش تر خواب نزول عشق می بینم !

                                                                                                           « احمد عزیزی »





نوع مطلب : اشعار، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
جمعه بیستم خرداد 1390 01:11 قبل از ظهر
سلام
شب آرزوها ظهور آقا یادمون نره....
التماس دعا
پنجشنبه نوزدهم خرداد 1390 08:38 بعد از ظهر
salam dusse aziz ,mamnoun ke be webe ma sar zadD....

bar monkeresh lanat azize man,age shohada naboudan ke ma alan paye internet naboudim....boudim?!?!

dar zemn site ma amagide har gune
hamkari ba web e shoma ro dare

ba tashakor

kurosh
رها عرفانممنونم از لطفتون!
پنجشنبه نوزدهم خرداد 1390 12:21 بعد از ظهر
اگه دوست داشتی لینکم کن. اطلاع بده تا لینکت کنم.
پنجشنبه نوزدهم خرداد 1390 12:14 قبل از ظهر
در مورد شهدا همه چیز زیباست.
چهارشنبه هجدهم خرداد 1390 11:03 بعد از ظهر
سلام ممنون از حضور شما در صدف و مروارید وبلاگ زیبای شما شایسته سنگر نامیده شدن هست
انشاالله بازهم شاهد حضور گرم و صمیمی شما باشیم/
اللهم الرزقنا توفیق الشهاده فی سبیلک و الحفظ امامنا الخامنه ای
رها عرفانممنو از حضورتون! باز هم به من سر بزنید دوست عزیز!
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.


درباره وبلاگ

غروب ، سکوت ، درخت ...
خورشید
آرام آرام
پشت ابر ها پایین می رود و
سفیدی ابر ها را به زرد و نارنجی
ملایم تبدیل می کند.

حالا می شود درست
به تنه درخت کجی
تکیه داد
و ساعت ها
به آسمان خیره شد
و
وشاید کمی اندیشید
و
اندیشید ....................................
مدیر وبلاگ : رها عرفان
پیوندهای روزانه
نویسندگان
برچسبها
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :