سه راه شهادت
شهادت نردبام آسمان بود!
چهارشنبه هجدهم خرداد 1390 :: نویسنده : رها عرفان

چه زیبا دیدگانم اشک می ریزند

                                   در این آیینۀ صد رنگ .

               و از مجزور چشمان تو در محراب ابرویت

                                   عجب رنگین کمان های قشنگی در نگاه من می آمیزند !

تو مثل نور مشهوری

          تو در عینی که در نزدیکی ذهن منی ، دوری !

                        تو یک منظومۀ شمسی پر از اوزان نورانی ؛

                                        تو مثل شعر منثوری !

چقدر از حجم اندوه تو می ترسم

چقدر از شطّ گیری خروشانت

                 و مثل برّه ای از شانۀ کوه تو می ترسم .

به قدری دوستت دارم

        که در اوج نمازم لانۀ شاهین شبگرد قنوت توست

       خمم از حسرتت امّا ..

                         لبم مهر سکوت توست .

       و مثل کودکان تشنه لب در ظهر تابستان

                                         نگاه حسرتم بر شاخه های توت توست !

من ار مهر تو کین خوردم

                   و از زلف تو چین خوردم

                                 و از آن موقعی که پا نهادم در ره عشقت زمین خوردم !

چه شیرینم ز شوق اشتیاق تو !

                           شدم بلبل ؛

                           شدم مثل قناری قاری غربت ؛

                           شدم یک واژۀ خونین ؛

                           شدم یک آه سرگردان ؛

                           شدم مطرود عالم در میان جاده های گنگ و بی پایان !

                                                            به وصل بی کسی گویی رسیدم از فراق تو .

چرا بعضی برای عشق دل هاشان نمی لرزد ؟

چرا بعضی نمی دانند

             که این دنیا به تار موی یک عاشق نمی ارزد!

چرا بعضی تمام فکرشان ذکر است ؛

                  و در آن ذکر هم یاد خدا خالی است !

                             و گویی میوۀ اخلاصشان کالی است !

چرا شغل شریف و رایج این عصر ، رجّالی ست ؟

چرا در اقتصاد راکد اخساس این مکّاره بازاران

                                       صداقت نیز دلّالی است ؟!

بیا از زردی روی شقایق منفعل باشیم .

بیا از غربت آواز ،

بیا از دست های التماس عشق ،

بیا از روی دلداران خجل باشیم !

در این دوران دوری ؛ عهد خاموش شکستن ها ؛

در این دل مرده دور دل بریدن ها و بستن ها ؛

در این شهر شقایق کش ؛

-          که من یک عمر با آواز خونین چکاوک زندگی کردم –

                                             ندیدم خواب شیرینی به چشم خسته و فرهاد .

                                             ندیدم مرد میدانی ، بساط پهلوانی پهن

                                                  ندیدم کفش یک کاشف

                                                  ندیدم بر در غار خدا نعلین یک عارف

                                                  ندیدم شیشۀ یک دل

                                                                  که بشکسته است با صد سنگ .

                                                  ندیدم پاک بازی پاک .

                                                  ندیدم عاشقی یک رنگ ؛

                                                              و حتّی بوریای بی ریائی نیز دارد چنبر نیرنگ !

بیا قدری به رنج واژه های خود بیانیشیم

         به یاد لاله ها باشیم وقتی شعر می گوییم .

                  و یاد مردم سرخ جنوب شعر خود باشیم  .

                  و یاد کودکی باشیم ،

                               که مثل حسرت فرهاد ، شیرینی فروشی را تماشا کرد !

                                       و مثل دانه از رؤیای سال قحطی گنجشک ها رد شد .

بیا وقتی برای عشق حورا می کشد احساس ،

                 به روی اجتماع بغض حسرت گاز اسک آور بیندازیم !

بیا با خود بیاندیشیم :

                              اگر روزی تمام جاده های عشق را بستند ،

                              اگر یک سال چندین فصل برف بی کسی بارید ،

                              اگر یخ زد تمام واژه های مهربان ما ،

                              اگر یک روز نرگس از کنار چشمه غیبش زد ،

                              اگر یک شب شقایق مرد ،

                                                   تکلیف شهادت چیست ؟!

                                                                         ومن احساس سزخی می کنم چندیست .

                                                    و من از چند شب پیش تر خواب نزول عشق می بینم !

                                                                                                           « احمد عزیزی »





نوع مطلب : اشعار، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.


درباره وبلاگ

غروب ، سکوت ، درخت ...
خورشید
آرام آرام
پشت ابر ها پایین می رود و
سفیدی ابر ها را به زرد و نارنجی
ملایم تبدیل می کند.

حالا می شود درست
به تنه درخت کجی
تکیه داد
و ساعت ها
به آسمان خیره شد
و
وشاید کمی اندیشید
و
اندیشید ....................................
مدیر وبلاگ : رها عرفان
پیوندهای روزانه
نویسندگان
برچسبها
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :