تبلیغات
سه راه شهادت - "و این بحر، طویل است"
سه راه شهادت
شهادت نردبام آسمان بود!
شنبه پنجم آذر 1390 :: نویسنده : رها عرفان

عصر یک جمعه ی دلگیر

وجود تو کنار دل هر بیدل آشفته شود حس،

                                                            تو کجایی گل نرگس؟


محرم

به خدا آه نفس های غریب تو که آغشته به حزنی است ز جنس غم و ماتم،

زده آتش به دل عالم و آدم

           مگر این روز و شب رنگ شفق یافته!

 در سوگ کدامین غم عظمی به تنت رخت عزا کرده ای ای عشق مجسّم ؟!

که به جای نم شبنم ،

بچکد خونِ جگر دم به دم از عمق نگاهت!

نکند باز شده ماهِ محرّم  

که چنین می زند آتش به دل فاطمه آهت!

به فدایِ نخ آن شال سیاهت!

به فدایِ رُخَت ای ماه !

بیا صاحب این بیرق و این پرچم و این مجلس و این روضه و این بزم تویی،

                                                                              " آجُرُک الله!"

متن کامل شعر:


"و این بحر، طویل است"

عصر یک جمعه ی دلگیر، دلم گفت بگویم بنویسم که چرا عشق به انسان نرسیده است؟

چرا آب به گلدان نرسیده است؟

چرا لحظه ی باران نرسیده است؟

                              وَ هر کس که در این خشکی دوران به لبش جان نرسیده است،

               به ایمان نرسیده است و غمِ عشق به پایان نرسیده است.

                                     بگو حافظ دل خسته ز شیراز بیاید

                                      بنویسد که هنوزم که هنوز است،

                                 چرا یوسف گم گشته به کنعان نرسیده است؟

                                 چرا کلبه ی احزان به گلستان نرسیده است؟

دل عشق ترک خورد؛

گل زخم نمک خورد؛

زمین مرد؛

زمان بر سرِ دوشش غم و اندوه به انبوه فقط برد،

 فقط برد،

زمین مُرد ، زمین مرد.

                             خداوند گواه است ،

دلم چشم به راه است؛

                 وَ در حسرت یک پلک نگاه است؛

                                     ولی حیف نصیبم فقط آه است و همین آه خدایا برسد کاش به جایی؛

برسد کاش صدایم به صدایی....

عصر یک جمعه ی دلگیر

وجود تو کنار دل هر بیدل آشفته شود حس،

                                                            تو کجایی گل نرگس؟

به خدا آه نفس های غریب تو که آغشته به حزنی است ز جنس غم و ماتم،

زده آتش به دل عالم و آدم

           مگر این روز و شب رنگ شفق یافته!

 در سوگ کدامین غم عظمی به تنت رخت عزا کرده ای ای عشق مجسّم ؟!

که به جای نم شبنم ،

بچکد خونِ جگر دم به دم از عمق نگاهت!

نکند باز شده ماهِ محرّم  

که چنین می زند آتش به دل فاطمه آهت!

به فدایِ نخ آن شال سیاهت!

به فدایِ رُخَت ای ماه !

بیا صاحب این بیرق و این پرچم و این مجلس و این روضه و این بزم تویی،

                                                                              " آجُرُک الله!"

عزیز دو جهان ! یوسف در چاه !

دلم سوخته از آه نفس هاس غریبت

دلُ من بال کبوتر شده

خاکسترِ پر پر شده

         همراه نسیم سحری روی پَرِفطرس معراج

نفس گشته هوایی

و سپس رفته به اقلیم رهایی؛

به همان صحن و سرایی

که شما زائر آنی

و خلاصه      شود آیا که مرا نیز به همراه خودت زیر رکابت ببری

تا بشوم کرب و بلایی؟!

                             به خدا در هوس دیدن شش گوشه دلم تاب ندارد،

نِگَهَم خواب ندارد ،

قلمم گوشه ی دفتر غزل ناب ندارد

شبِ من روزنِ مهتاب ندارد

                            همه گویند به انگشت اشاره

                                مگر این عاشق بیچاره ی دلداده ی دلسوخته ارباب ندارد؟

                                                                                   تو کجایی؟

                                                                  تو کجایی، شده ام باز هوایی،

                                                                              شده ام باز هوایی....

           گریه کن و خون گریه کن آری؛

           که هر آن مرثیه را خلق شنیده است ،

              شما دیده ای آن را

         وَ اگر ظاقتتان هست کنون ، من نَفَسی روضه ز مقتل بنویسم ،

             وَ خودت نیز مدد کن که قلم در کف من هم چو عصا در یدِ موسی بشود

چون تَپِشِ موج مصیبات بلند است ،

به گستردگی ساحل نیل است،

وَ این بحر ، طویل است و ببخشید

اگر این مَخمَلِ خون ، بر تبِ تبدار حروف است

که این روضه ی مکشوف لهوف است؛

عطش بر لبِ عطشانِ لغات است و صدای تپش سطر به سطرش

                                                    همگی « موج مزن آب فرات » است!

وَ اربابِ همه سینه زنان کشتیِ آرامِ نجات است ،

ولی حیف که ارباب «قتیل العبرات» است ،

ولی حیف که ارباب «اسیرالکربات» است ،

ولی حیف هنوزم که هنوز است ،

       حسین بن علی تشنه ی " یار" است و زنی محو تماشاست ز بالای بلندی،

                                                                           الف قامتِ او دال !

وَ همه هستیِ او در کفِ گودال و سپس آه

                                                          که «اَلشِّمرُ...» خدایا چه بگویم

                   که «شکستند سبورا و بریدند»...

دلت تاب ندارد

به خدا با خبرم

می گذرم از تپشِ روضه که خود غرق عزایی،

                               تو خودت کرب و بلایی؛

                                                  قسم ات می دهم آقا

                                                  به همین روضه که در مجلس ما نیز بیایی،

                                                                               تو کجایی...

                                                                                     تو کجایی...

 






نوع مطلب : مناسبت ها، اشعار، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
چهارشنبه بیست و سوم اسفند 1391 01:11 قبل از ظهر
سلام.خداقوت
چهارشنبه سیزدهم اردیبهشت 1391 03:52 بعد از ظهر
تو کجایی توکجایی شده ام کرب وبلایی شده ام کرب وبلایی...
سه شنبه سیزدهم دی 1390 09:10 بعد از ظهر
باسلام
شعر زیبایی بود، این شعرا از خودتونه یا از افراد دیگه می گیرید. در کل وبلاک خوب با مطالب مفیدی دارید.
اجرتون با شهدا انشاالله.
ممنون که به وبلاکم سر زدین، منم یه چند بار به وبلاگتون سر زده بودم اما چون فرصت نبود نظر بدم.

با تشکر
یاعلی
رها عرفاننه شعرها از من نیست .
متشکرم.
در پناه حق.
سه شنبه ششم دی 1390 10:57 قبل از ظهر
سلام رها جان
واقعا شعر قشنگیه، هر دفعه که میام تو وبلاگت میخونمش!
برام دعا کن
یا علی
چهارشنبه سی ام آذر 1390 08:11 قبل از ظهر
بسیار زیبا بود
ممنون میشم نظرتون رو راجع به مطلب جدیدم بدونم

التماس دعا
حجاب سنتر
یکشنبه بیست و هفتم آذر 1390 12:19 قبل از ظهر
السلام علیک یا اباعبدالله
سلام همسنگر خداقوت!

اللهم عجل لولیک الفرج!
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.


درباره وبلاگ

غروب ، سکوت ، درخت ...
خورشید
آرام آرام
پشت ابر ها پایین می رود و
سفیدی ابر ها را به زرد و نارنجی
ملایم تبدیل می کند.

حالا می شود درست
به تنه درخت کجی
تکیه داد
و ساعت ها
به آسمان خیره شد
و
وشاید کمی اندیشید
و
اندیشید ....................................
مدیر وبلاگ : رها عرفان
پیوندهای روزانه
نویسندگان
برچسبها
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :